Het is te zeggen, niet hier op de blog, hier is het nogal rustig.
Doorwinterde bloglezers weten dat dat meestal niet betekent dat het achter de schermen rustig is.
Er werd hier niet zo veel nieuws genaaid.
Maar er werd wel hard gewerkt aan een nieuwe site, die zag je misschien al.
En ook aan nieuwe stofjes, die zal je zeker nog wel zien ...
Maar nu nog even niet ...
Ik dwaal af.
Nieuwjaarskaartjes, dat was het.
Mijn haat liefde verhouding. Ik krijg spontaan stress bij het denken aan kerstkaartjes.
Want elk jaar sta ik erop ze zelf te maken.
Ergens begin november begint mijn wederhelft me er al mee te confronteren, die kerstkaartjes moeten aan het einde van de maand af! Desnoods koopt ge er, naam erop, zegels erop, en klaar.
Niet dus.
Kaartjes kopen, daar doe ik niet aan mee...
Stress dus, elk jaar op nieuw.
Vorig jaar las ik bij deze straffe madam, dat wij buiten onze liefde voor naaien, schone stofkes en papier beiden iets hebben met kerstkaartjes.
Zelfgemaakte kerstkaartjes, wat anders.
Dus daagde ik haar uit, wie volgend jaar het eerste klaar is met de kaartjes, krijgt een Secret Santa van de andere.
Dat zou zeker helpen. Ik ging in november zeker mijn kaartjes klaar hebben.
Niet dus.
De wederhelft begon, traditiegetrouw begin november, denk aan de kerstkaartjes ...
EN traditiegetrouw bleef ik het uitstellen, drukke tijden, ik zei het al.
In mijn hoofd groeide er een idee, maar daar bleef het bij.
Tot ik een glimp van haar kaartje zag verschijnen op instagram.
Tijd om in gang te schieten.
Ik ging aan de slag met vlieseline, kunstleder, papier, printer en mijn naaimachine.
Een combinatie van dingen waarvan ik hou, stof, een beetje bling, papier, naaien, een leuke tekst en ja, ook
De kaartjes gingen op de post.
Voor de eerste keer werden onze kaartjes voor Kerst verstuurd.
Een wonder! Mijn missie was geslaagd.
Sociale druk, ik heb dat nodig...
Wie er nu eerst was?
Wel dat blijft nog een beetjes spannend!









